Γράφει ο φιλόλογος

Παναγιώτης 

Ι. Παπαδόπουλος

Κανείς δεν μπορεί να στερήσει το δικαίωμα της απεργίας  από τους εργαζόμενους στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Είναι ένα αναφαίρετο και ιερό δικαίωμα  και  ένας τρόπος να εκφράσουν την αντίθεσή τους στον εργοδότη τους όλοι οι εργαζόμενοι αλλά και να διατυπώσουν τα όποια προβλήματα παρουσιάζονται στην άσκηση των καθηκόντων τους κυρίως οικονομικά.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο του νόμου κινούνται  οι απεργίες των εκπαιδευτικών  της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.  Αρκεί να μην εκμεταλλεύονται τη διαμαρτυρία  τους τα κόμματα που συνήθως έτσι γίνεται. Θα πρέπει όμως  για να επιτύχει μια απεργία να εκφράζει και την θέληση του κοινωνικού συνόλου για την προκοπή του οποίου και εργάζεται και εκ του οποίου   αμείβεται.

Έλαβα την επιστολή της  Ο .Λ .Μ .Ε που απευθύνεται προς τους γονείς επομένως και σε μένα ως πατέρα πολύτεκνης οικογένειας και παππού 11 [έντεκα] εγγονών .Κοντά σε αυτά τα αιτήματα θα προσθέσω και την συναισθηματική μου σχέση αφού και εγώ από την οικογένεια των εκπαιδευτικών προέρχομαι .

Τη διάβασα την επιστολή όπως και τη δεύτερη που επιγράφεται ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ και διαπίστωσα ότι λείπει ένα  αίτημα το βασικό κατά τη γνώμη μου, αυτό το οικονομικό . Βεβαίως όλοι γνωρίζουμε ότι είναι κρίσιμη η περίοδος που διανύουμε με τις δυσβάσταχτες φορολογικές  επιβαρύνσεις που αντιμετωπίζουν τα νοικοκυριά .

Πιο δραματική και  σκληρή  είναι η συνθήκη των απολύσεων κάποιων συναδέλφων και  μάλιστα εκείνων  που έχουν και οικογενειακές υποχρεώσεις Όταν όμως αποφασίζεις να διαμαρτυρηθείς με το έσχατο όπλο που  διαθέτεις και λέγεται Απεργία να ζητάς αυτό που πραγματικά σε ενδιαφέρει και όχι αυτά που θα αποφασίσουν κάποιοι άλλοι για σένα.  Δεν έχει καμιά ευθύνη ο εκπαιδευτικός  αν θα έχουν  δουλειά οι μαθητές  του στο μέλλον.

Αυτό είναι πρωτίστως φροντίδα και μέλημα των γονέων των ίδιων των μαθητών και φυσικά της πολιτείας που κυβερνά αυτόν τον τόπο. Υποχρέωση των   εκπαιδευτικών  είναι να συμβάλλουν  με τον καλύτερο τρόπο στην πλήρη κατάρτιση των μαθητών τους προσφέροντας τις απαραίτητες γνώσεις. Αυτό θα το επιτύχουν όταν οι αμοιβές τους είναι ικανοποιητικές. Να μπορούν να ζήσουν με την ανάλογη αξιοπρέπεια την οικογένειά τους.

Να μπορούν να διαθέσουν κάποιο χρηματικό ποσό για την αγορά των απαραίτητων βιβλίων που θα τους βοηθήσουν και στη δική τους ενημέρωση. Να μπορούν να παρακολουθούν τις πολιτιστικές και κοινωνικές εκδηλώσεις  του τόπου τους και να συμμετέχουν και οι ίδιοι σε αυτές κάποιες φορές και ως  διοργανωτές και ως εισηγητές παιδαγωγικών και κοινωνικών  θεμάτων κάτι που έχει ανάγκη σήμερα η ελληνική κοινωνία.

Αυτό απαιτεί και την επιμόρφωση του εκπαιδευτικού . Με πραγματικά σεμινάρια που να βοηθήσει η ελληνική πολιτεία  τον εκπαιδευτικό στο έργο του και όχι σεμινάρια με αοριστολογίες σαν αυτές που ζήσαμε κατά το παρελθόν. Να ζητήσει και να  συμβάλλει με τις διαμαρτυρίες και τις απεργίες του ο εκπαιδευτικός στην έκδοση κατάλληλων σχολικών εγχειριδίων. Τέτοιων  που να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας και στις 

αντιληπτικές ικανότητες των μαθητών κάθε τάξης και ηλικίας .Και γενικά ο εκπαιδευτικός πρέπει να είναι ο πρωταγωνιστής  των  αποφάσεων και των εξελίξεων στην εκπαιδευτική κοινότητα και στην κοινωνία ευρύτερα.

Ο εκπαιδευτικός πρέπει να έχει συνθήκες στο σχολείο του κατάλληλες και   απαραίτητες για την απρόσκοπτη λειτουργία του. Αυτό βοηθάει και τον μαθητή ο οποίος είναι και ο δέκτης της προσφερόμενης γνώσης και αγωγής . Και να μη χρειάζεται να καταφεύγει στα φροντιστήρια για να ολοκληρώσει τις απαραίτητες γνώσεις για τον ανταγωνισμό των πανελληνίων  εξετάσεων για την εισαγωγή του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. 

Όλα αυτά μπορεί και πρέπει να τα διεκδικεί για το καλό το δικό του και  των παιδιών αλλά με τους γονείς . Σε μία προγραμματισμένη  π .χ συγκέντρωση γονέων και κηδεμόνων στο σχολείο  ο διευθυντής του Γυμνασίου ή του Λυκείου να ενημερώσει τους γονείς παρουσία και των συναδέλφων του και  να παρουσιάσει τις ελλείψεις του σχολείου. Να έχει ένα διάλογο μαζί τους που να εκφράζει το ενδιαφέρον και την αγάπη προς το παιδί.

Έτσι όταν ξεκινήσεις για την απεργία  θα έχεις εξασφαλίσει  την  συμμετοχή των γονέων αλλά και τη δυναμική τους παρουσία στη διεκδίκηση των αιτημάτων σου και όχι  να τον καλούμε   από το δρόμο όπου ο μανάβης διαλαλεί τις ντομάτες και τις πατάτες του στη λαϊκή αγορά.

Και κάτι ακόμα πολύ σοβαρό κατά τη γνώμη μου. Οι γονείς πιστεύουν ότι η πλημμελής απόδοση κάποιων εκπαιδευτικών στο σχολείο είναι η αιτία που αναγκάζονται να στέλνουν τα παιδιά τους στα φροντιστήρια και να ξοδεύουν μεγάλο μέρος από τις οικογενειακές οικονομίες στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν την επιτυχία τους στην ανωτάτη εκπαίδευση. Δε δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι πολλές φορές οι απεργίες έχουν κομματικό κίνητρο που το καλλιεργούν οι συνδικαλιστές . Ουδείς αμφισβητεί το γεγονός ότι πολλές κατακτήσεις του κλάδου είναι καρπός των ενεργειών των συνδικαλιστών.

Εγώ θα έλεγα ότι η αύξηση των μαθητών στις τάξεις σε 27 ή 30 δεν είναι αυτό που πρέπει να απασχολεί τον εκπαιδευτικό ούτε και αν θα αυξηθούν κατά δύο οι  ώρες διδασκαλίας του αφού έτσι και αλλιώς θα παραμείνει στο σχολείο διότι θα έχει πολλά κενά .Η μειώσεις του ωραρίου των εκπαιδευτικών ήταν τακτική των κυβερνήσεων κατά το παρελθόν όταν  δεν ήθελαν να δώσουν χρήματα.

Πρέπει οι εκπαιδευτικοί όλοι να δεχτούν την αξιολόγησή τους για να υπάρχει το τεκμήριο της απόδειξης της δουλειάς. Τα περί συνειδήσεων και πατριωτικών συναισθημάτων αποτελούν  ειρωνεία και εμπαιγμό.  Αξιολόγηση όμως των εκπαιδευτικών πρέπει να γίνεται από κατάλληλα πρόσωπα εγνωσμένης αξίας και αναγνώρισης από την εκπαιδευτική κοινότητα. Και να επανέλθει ο θεσμός του βαθμού και της εξάρτησης του μισθού από αυτόν.

Τότε θα υπάρχει κίνητρο και όχι η αμοιβή να είναι ανάλογα με τα χρόνια της υπηρεσίας Κάποτε ας το παραδεχτούμε ότι δε δουλεύουν όλοι ενώ η αμοιβή τους είναι η ίδια.

Ένας τρόπος για να γίνει η αξιολόγηση και βαθμολόγηση του εκπαιδευτικού είναι η επιθεώρηση στην τάξη κάποτε αιφνιδιαστικά και κάποτε με προειδοποίηση δύο εβδομάδων .Όταν όμως πρόκειται για εκπαιδευτικό που έκλεισε τον απαραίτητο χρόνο για προαγωγή [τρία ή τέσσερα έτη] η επιθεώρηση να γίνει ενώπιον κάποιας επιτροπής στην οποία ο εκπαιδευτικός θα κληθεί να δικαιολογήσει τις παιδαγωγικές τους γνώσεις  και αρχές τις οποίες  εφάρμοσε στην τάξη του κατά το σχολικό έτος Κάποτε ένας επιθεωρητής με επιθεώρησε ιστορία και αρχαία Γ Λυκείου.

Όταν στη συζήτηση που είχαμε στο γραφείο του, μού  έγινε ή εξής ερώτηση .Όλο τα κορίτσια σήκωναν χέρια .Μα αφού είχα δύο αγόρια στην τάξη πόσα χέρια να σηκώσουν.[ Τα αγόρια ήταν 8 στην τάξη  αλλά τα υπόλοιπα 6 τα πήρε ο Γυμναστής  χωρίς να λάβω γνώση εγώ]. Ο Γερμανός επιθεωρητής με ρώτησε “ποιο μάθημα έχεις τη δεύτερη ώρα;” Aπάντησα: Ιλιάδα. “Στην αρχή ή στο τέλος βρίσκεσαι;”

Απάντησα: Στο τέλος.  Άρα θα αναφερθείς στο θάνατο του Πατρόκλου .Θέλω να σε παρακολουθήσω[με διερμηνέα] Έτσι γίνεται αξιολόγηση  όχι επιπολαιότητες που καταδικάζουν μια ολόκληρη κοινωνία και ολόκληρο κράτος σε περιφρόνηση .Οι εκπαιδευτικοί μπορούν να  σηκώσουν το μεγάλο βάρος της αναμόρφωσης της κοινωνίας Το οφείλουν στα ελληνικά νιάτα και στην ελληνική κοινωνία