Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας βρίσκεται σε πόλεμο. Σ' έναν οικονομικό πόλεμο, αλλά και πόλεμο αξιών και θεσμών, με ανθρώπινα θύματα, με τσακισμένες ελπίδες, με φτώχεια, κοινωνικό μίσος και πολιτιστικό αφανισμό.
Η οικονομική εξαθλίωση, που εκφράζεται απ' τα καταστροφικά μνημόνια και την πρακτική της αριθμολαγνείας, είναι η τρίτη φάση αυτού του πολέμου. Προηγήθηκαν άλλες δύο, όχι και τόσο φανερές, αλλά εξ ίσου καταστροφικές.
Η πρώτη φάση, αφορούσε στην υποτίμηση, στον ευτελισμό και τελικά στην απαξίωση του Πολιτισμού μας και η δεύτερη την διάρρηξη του κοινωνικού ιστού.
Ένας λαός χωρίς ενεργό πολιτισμό, είναι ένας λαός υποχείριο, χωρίς δημιουργικότητα, χωρίς μνήμη.
Ο αποκλεισμός όμως του σύγχρονου πολιτισμού και της δυναμικής του είχε ξεκινήσει απ' την χούντα, με παράλληλη προβολή ασήμαντων και κατευθυνόμενων προπαγανδιστών.
Η μεταπολίτευση που στηρίχτηκε στον αγώνα του πολιτισμού, γρήγορα τον μετέτρεψε σε λαϊκισμό. Αργότερα, με την κυριαρχία των ιδιωτικών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών, ότι καλό είχε επιφέρει η μεταπολίτευση, διαστρεβλώθηκε, απαξιώθηκε και στο τέλος εξαφανίστηκε.
Με το αξίωμα “ότι πουλάει είναι καλό”, υποβάθμισαν το περιεχόμενο δίνοντας αξία στο μέσο. Έτσι μας πουλάνε υπέροχες τηλεοράσεις και ηχοσύνολα για να βλέπουμε και να ακούμε σκουπίδια.
Εδώ θα καταθέσω και μια πρόσφατη προσωπική εμπειρία εμφανούς λογοκρισίας, απ' τα ΜΜΕ και συγκεκριμένα της τηλεόρασης του ALPHA, που προλαβαίνοντας ίσως τις επιθυμίες του ιδιοκτήτη, η παραγωγή της εκπομπής “Στην Υγειά μας ρε παιδιά “που πήρα μέρος, έκοψαν απ' τα λεγόμενα μου, ότι αφορούσε στην Νάουσα και στους κοινωνικούς αγώνες μας για την Υγεία και το νοσοκομείο μας, για την Παιδεία και τον Πολιτισμό, ακόμα και την αναφορά μου στους Έλληνες οινοπαραγωγούς και τον τοπικό μας πολιτισμό.
Ο Πολιτισμός έχει μια σχέση αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης, με τη κοινωνία, τις κοινωνικές σχέσεις και είναι η γενεσιουργός αιτία τους. Αυτή η αιτία που διαμορφώνει ήθη, έθιμα, αξίες και προκαταλήψεις. Η απαξίωση της δημιουργίας, της σκέψης και της καλλιέργειας, ειδικά των νέων ανθρώπων, έφερε και την ένδεια της Πολιτιστικής Παιδείας στην νέα γενιά της πατρίδας μας.
Με αδύναμο τον Πολιτισμό λοιπόν, ήταν πιο εύκολη η επόμενη φάση του πολέμου, που είχε στόχο την διάρρηξη του κοινωνικού μας ιστού. Σαν καθρεφτάκι σε πρωτόγονους, προσφέρανε την τεχνολογία, ως όπλο απομόνωσης και άχρηστης επιδεξιότητας και γνώσης, δημιουργώντας μοναχικούς νάρκισσους. Η ανταλλακτικότητα που εμπεριέχεται στην κοινωνική συνοχή, περιορίστηκε στην εικονική σχέση ανθρώπου - οθόνης.
Ο παθητικός ρόλος που διαπαιδαγωγήθηκε ο λαός, η ιδέα της “ανίκητης” διαφθοράς της εξουσίας και του κεφαλαίου, έγινε σημαία και επέβαλλε μια αρρωστημένη νοοτροπία δημιουργώντας το “Νέο Είδος Πολίτη”.
Έναν “πολίτη”, χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο, με έλλειμμα πολιτισμού, κοινωνικής μόρφωσης και παιδείας. Αυτόν που εμπιστεύεται τα κατευθυνόμενα μαζικά ρεύματα που του υπόσχονται μερίδιο εξουσίας, ή νίκης ακόμη και ανάξιας κι όχι μόνο σε επίπεδο πολιτικής, αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο, επαγγελματικό, ακόμα και αθλητικό. Αφοσιωμένο στο κυνήγι του εύκολου πλουτισμού, με την αποδοχή της εκμετάλλευσης και της αναξιοκρατίας στην εργασία, της έκπτωσης των ανθρώπινων και συνταγματικών δικαιωμάτων του, αλλά και την συνεχή παραβίαση των δομών της δημοκρατίας. Με αυτό τον τρόπο είχε ανοίξει πλέον ο δρόμος για τον απόλυτο έλεγχο των αντιδράσεων της κοινωνίας, με κορύφωση τον κοινωνικό αυτοματισμό.
Το τρίτο σκέλος του πολέμου βρήκε πρόσφορο πλέον έδαφος. Όταν αισθάνθηκαν δυνατοί κι ακλόνητοι, απέναντι σ’ έναν ανίσχυρο και πειθήνιο όχλο, πήραν την απόφαση να περάσουν στην τελευταία πράξη του έργου τους. Μετά την πολιτισμική κατάρρευση και την κοινωνική αποδυνάμωση, πέρασαν πιο εύκολα στην οικονομική εξαθλίωση και το ξεπούλημα της χώρας μας. Αυτός όμως ο πόλεμος, με τις καταστροφικές συνέπειες στον ελληνικό λαό, είχε κι ένα ακόμα τραγικό αποτέλεσμα. Την άνοδο του φασισμού και των ναζιστικών μορφωμάτων, όπως αυτό της Χρυσής Αυγής. Με τον λαϊκισμό και τα ψέμματα προσπάθησαν να απλώσουν τις ρίζες τους στην καθημερινότητα μας, καλλιεργώντας το μίσος για τον άνθρωπο, την κοινωνία και την δημοκρατία. Ένα μίσος που φτάνει στην βία, την τρομοκρατία και τελικά στην δολοφονία συνανθρώπων μας.
Αυτό όμως που τους φοβίζει περισσότερο κι απ' τα δικαστήρια και τους νόμους, είναι ο Πολιτισμός. Τον Πολιτισμό, δεν μπορούν να τον κοροϊδέψουν, δεν μπορούν να τον τρομοκρατήσουν, δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν, γιατί είναι ανίκανοι μπροστά στην καλλιέργεια, στην ελευθερία, στην Μνήμη, γιατί είναι εκτεθειμένοι στην εγκληματική τους ιστορία.
Είναι υποχρέωση λοιπόν του κάθε Έλληνα πολίτη, να αναλογιστεί τις ευθύνες του και να αντιδράσει στην ναζιστική ιδεολογία και πρακτική των νοσταλγών του Χίτλερ, των δημιουργών των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των οπαδών της γενοκτονίας. Είναι καθήκον όλων μας, να διώξουμε μια ώρα αρχύτερα αυτό το φίδι που σέρνεται στα κοινωνικά μας στρώματα και προσπαθεί με μια λαϊκίστικη μάσκα να κρύψει τους πραγματικούς του σκοπούς. Εμείς κι όχι άλλοι, με όπλο μας τον Πολιτισμό και την Δημοκρατία, θα προστατέψουμε την ζωή μας, την κοινωνία μας, αλλά και τις γενιές που θα ακολουθήσουν, απ' την απειλή του ναζισμού και των εγκληματικών συμμοριών που τον ασπάζονται. Να σταματήσει η αδιαφορία, η συγκάλυψη και η ατιμωρησία τους, γιατί αύριο τα θύματα τους θα είμαστε εμείς και τα παιδιά μας.
