Οι προσωπικές μουσικές μου επιλογές έχουν μείνει, προ πολλού, στα ακούσματα των παιδικών μου χρόνων. Θεοδωράκης, Χατζιδάκις ( ο λατρεμένος μου), Μούτσης ( επίσης λατρεμένος με το ¨σπίτι στην ανηφοριά" από τον "Άγιο Φεβρουάριο" με την μοναδική φωνή της Πετρής Σαλπέα να αποτελεί τον δικό μου εθνικό ύμνο!) και τόσοι άλλοι συνθέτες και στιχουργοί εκείνης της εποχής. Από εκεί και πέρα. Ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί στη φωνή του μεγάλου Μανώλη Αγγελόπουλου. Το Ηρώδειο γέμισε ο Μανώλης, με τον αμανέ του στον "πρόσφυγα". Που όταν το άκουγε ο αλησμόνητος ο κουμπάρος μας ο Δημήτρης στο Αυγόρου της Κύπρου δάκρυζε, πρόσφυγας κι αυτός από τον Αττίλα. Άκουσα πολλά στο διάβα του χρόνου. Ναι και Γονίδη και Μάκη Χριστοδουλόπουλο και τον υπέροχο Ζαφείρη Μελά με το ανεπανάληπτο "σ΄αγαπάω κοίτα". Και μη μου πει κανείς ότι δεν γουστάρει χαβαλέ και τα μωρά στην πίστα, έτσι; Από εκεί και πέρα. Στήθηκε μια μικρή γιορτή χθες στην πλατεία Καρατάσου με την μπάντα της Φιλαρμονικής. Έπαιξαν τα παιδιά του φίλου Σταυρακάκη λαϊκά ακούσματα. Έτσι επέλεξαν, έτσι έκριναν για το κλίμα της μέρας. Μπορεί να μην ταίριαζαν στη 1 το μεσημέρι, ίσως. Ας πάμε όλοι μας όμως στα στέκια της νεολαίας τα βράδια, να ακούσουμε τι ακούν οι γόνοι μας. Από Βέρτη, μέχρι τον απίστευτο αυτό Παντελίδη, που έκανε 100 τραγούδια σε ένα κλαψιάρικο μοτίβο, στον ίδιο ρυθμό και οι νεαρές μας δεσποινίδες με το μίνι μέχρι τον αφαλό και το 22ποντο τακούνι, σχίζουν φλέβες για πάρτι του! Ε, λοιπόν όχι. Τα ίδια ακούσματα της χθεσινής εκδήλωσης, αν τα έπαιζε ο Σταυρακάκης στις καθωσπρέπει κυρίες της πόλης, αντί το μεσημέρι, τα ξημερώματα θα είχε γίνει χαμός! Να μην υποκρινόμαστε λοιπόν και περί ορέξεως...κολοκυθόπιτα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μου αρέσει αυτού το είδους η μουσική all weather. Αλλά σε άλλους αρέσει και σε άλλους όχι. Τι να κάνουμε. Ο φίλος μου ο Καλδάρας μπορεί να κρίνει. Δημιουργός υπέροχων ακουσμάτων είναι, έχοντας στο dna του μικρασιάτικες μουσικές ευωδίες του αλησμόνητου Απόστολου. Αλλά εμείς οι άλλοι, που το παίζουμε αφ΄υψηλού όχι. Και στο φινάλε. Ο Σταυρακάκης και η μπάντα του έχουν εκτελέσει υπέροχες συνθέσεις σε όλη τη χώρα. Τώρα, σε αυτή την κολοπόλη, να τους κολλήσουμε και την ρετσινιά του σκυλά; Φτάνει ρε που την καταντήσαμε μικρή Πιονγιάγκ. Φτάνει η μιζέρια ρε για τα πάντα.
Υ.Γ Το βράδυ της περασμένης Τετάρτης ακούσαμε ένα εκπληκτικό δίδυμο στο "Νέον" με τις μουσικές που σας προανέφερα. Είχα ξεχάσει και τους Κατσιμιχαίους. Αποτέλεσμα, λίγος ο κόσμος. Αντίθετα στα κελεύσματα άλλων καλύππιγων αοιδών, με τη γνωστό από "φωνή...κορμάρα" τίγκα τα μαγαζιά!
Υ.Γ 2 Να ξομολογηθώ την αμαρτία μου. Με συναρπάζει το πρωί ο Καλογιάννης να τον ακούω στην "Μοναξιά μου". Με συναρπάζει το μεσημέρι η Φαραντούρη να τραγουδά Λιβανελί "σαν τον μετανάστη" σε διασκευή του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Αλλά το βράδυ άκουσα τον Γονίδη στο "φωτογράφε", την Άντζελα στο " σε περίμενα". Έκλαψα, χάρηκα, ήπια. Δεν ήμουν της...πχιότητας, που έλεγε και ο Σημίτης; Ποσώς με ενδιαφέρει. Στη ζάλη της μουσικής, ανάκατη με καπνό τσιγάρου ( μου έχει λείψει πολλάκις τα τελευταία χρόνια που προσπαθώ να απεξαρτηθώ από την νικοτίνη) και κάτι σάρκ με πολλά παγάκια, σε ψηλό ποτήρι, χόρεψα για τελευταία φορά εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 80 στου "Θωμίδη", με μια ορχήστρα να παίζει παραγγελιά "και θα κάνω το δικό μου, μόνο για τον εαυτό μου για τις πράξεις μου δεν δίνω αναφορά, θα κάνω ότι μου αρέσει τελικά" της Πίτσας Παπαδοπούλου. Την καλημέρα μου στον Σταυρακάκη και τα παιδιά του.
